Waar blijft die kus?

Hèhè, ik zit. Zoonlief slaapt en ik kan naar de bank lopen zonder over speelgoed te struikelen. Dat lijkt me wel genoeg voor vandaag.

Voor één keer overwin ik mijn insta-verslaving en besluit ik tv te kijken.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit niet geheel aan mijn ijzeren zelfdiscipline te danken is. Die heb ik namelijk niet.

Het zit zo: de opnameruimte van onze decoder is vrijwel volledig bezet. En manlief was onlangs aan het wissen geslagen om weer wat ruimte te creëren. Ik kon hem met moeite overtuigen om Pride and Prejudice te laten staan. Die heb ik maanden – of misschien zelfs wel meer dan een jaar – geleden opgenomen. Leek me echt een film voor mij: romantisch. Want dat ben ik dan weer wel.

En zo zit ik heerlijk op de bank genesteld met een kop warme thee in mijn handen en een dekentje over mijn benen. Echt zalig. Who needs Instagram als je kunt verdrinken in de hemelsblauwe ogen van Mr. Darcy!

Hoewel het een verfilming is uit 2005, is het een heerlijk trage film. Niet verwonderlijk misschien, aangezien het verhaal zich afspeelt in de 18e eeuw. Maar ik vind het best een verademing dat de hoofdpersonen niet al na tien minuten met elkaar in bed liggen.

De spanning bouwt langzaam maar zeker op. Oké, eerlijk gezegd zo langzaam dat zelfs ik bijna uitschreeuw: waar blijft die kus?! Maar we komen er wel. Er wordt al eens een veelbetekenende blik naar de ander geworpen. Die de ontmoeting daarna nog wat langer duurt. Je voelt de onderhuidse aantrekkingskracht.

Dan komt mijn eigen blauwogige adonis binnen. Manlief ploft naast me op de bank. Hij werpt één blik op de televisie en kreunt. En dan niet zo’n kreun als die van mij als ik naar een close-up van Mr. Darcy kijk, maar zo’n typische o-nee-een-vrouwenfilm-kreun. Zoals enkel mannen dat kunnen. Maar dan wel steeds van zijn smartphone opkijken en vragen wie nou wie is in de door hem zo verachte vrouwenfilm. Ken je dat?

Twee keer doe ik een poging om hem te antwoorden. Maar dan moet ik steeds de film een stukje terugspoelen omdat ik een paar scènes maar half meekrijg. Want hoe traag het verhaal zich dan ook mag afwikkelen, ik wil geen woord missen. Dus sommeer ik manlief om me met rust te laten en zich op zijn eigen bezigheid te concentreren. Ik weet het, niet erg romantisch van me.

Maar als het moment dan eindelijk daar is en de eerste kus in de lucht hangt, grijp ik naar zijn hand. Om deze niet meer los te laten tot de film is afgelopen. Tja, je bent romantisch of je bent het niet.