Hartendief

Ik kan er inmiddels een boek over schrijven: het liefdesleven van mijn zoon. En dan te bedenken dat hij nog maar 6 jaar oud is.

Hij is in zijn jonge leventje al talloze keren verliefd geweest. Op de buurvrouw, op de juffen (twee tegelijk!) van het sportkampje, op een vriendin van mij, op verschillende meisjes uit zijn klas, … En met de kerstdagen was hij verliefd op tante Maria. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren. Ze keek geïnteresseerd naar de filmpjes die hij op mijn smartphone had gemaakt, ze gaf hem complimentjes over zijn haar. Hoe meer aandacht hij van mijn zus kreeg, hoe verliefder hij naar haar begon te kijken.

Met het kerstdiner wilde hij uiteraard naast haar zitten. En wat ik toen zag, ging mijn voorstellingsvermogen compleet te boven. Ze prikte een spruitje aan haar vork, hield die voor zoonliefs mond en … hij at ‘m op. Ik zat er met grote ogen naar te kijken. Spruitjes! Dat gaat haar geen tweede keer lukken, dacht ik. Maar ik had het mis. Hij keek haar diep in de ogen en liet zich in totaal maar liefs vijf spruiten voeren. Wie had dat nu gedacht. De liefde van een man gaat inderdaad door de maag. Ook als je zelf nog maar een spruit van 6 jaar bent.

Zijn amoureuze avonturen begonnen trouwens al op de kleuterschool. Onze kleine Don Juan had in de tweede kleuterklas al een ‘liefje’. Zo noemden ze elkaar dus echt, hè. Keischattig. Ook heeft hij onlangs zijn allereerste liefdesbrief gekregen. Ik smolt ter plaatse. Hij helaas niet. Hij vond de brief erg leuk, daar niet van, maar de liefde is helaas niet wederzijds (meer).

Nu vormt hij alweer een tijdje een ‘liefdeskoppel’ met M., een snoezig meisje uit zijn klas. Ik trof haar mama van de week aan de schoolpoort. “Wat zijn ze schattig samen, hè, zo verliefd!” riep ze lachend uit. Haar dochter had opgetogen verteld dat ze hadden gekust. Écht gekust. Op de mond. Maar ook dat ze hem bij het toilet had betrapt terwijl hij klasgenootje A. wilde kussen. Oeps! Toen ik hem er na schooltijd terloops naar vroeg, ontkende hij in alle toonaarden.

Gisteren kwam ik hem onder lunchtijd op school zijn antibioticum brengen. Hij was – zoals de dagen ervoor – apart aan een tafeltje gaan zitten. Toen ik op hem afliep, schoof er een meisje op de stoel naast hem. Ze zei niets, maar keek hem stralend aan. Zo bleef ze daar zitten, met een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Ze had duidelijk haar hart aan mijn zoon verloren. En ja hoor, bij thuiskomst vertelde zoonlief dat hij verliefd was op A, het stralende meisje. Maar M. mocht het niet weten. Want dat was zielig voor M.  

Vanmorgen vroeg ik nog even naar de stand van zaken. Kwestie van geen aflevering te missen. Hij was niet meer verliefd, zei hij. Op niemand meer.
Ben benieuwd hoe lang dat zo blijft. Sturm der Liebe is hier niets bij. Zijn liefdesleven is zo wisselvallig als het weer. Dat belooft voor als hij 15, 16 jaar is. Ik hou mijn hart vast. Hij het zijne hopelijk ook nog een beetje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s