Ware liefde

Mij zou het niet gebeuren. Ik had me grondig ingelezen in alles wat met baby’s te maken heeft en de allerbelangrijkste tip goed in mijn oren geknoopt: zorg dat je meteen een reserveknuffel voor je kind koopt!

Dus terwijl mijn kleine jongen nog lekker in mijn buik rondzwom, gingen echtgenoot en ik samen op zoek naar de perfecte knuffel in tweevoud. Nu is natuurlijk niet elke knuffel geschikt voor een pasgeboren baby dus dat beperkte de keuze al enigszins. Maar voor zoiets belangrijks ga je ook niet over één nacht ijs. Na het nodige wikken en wegen kozen we voor een knuffeldoekje met konijnenkopje. Lekker zacht en knuffelig én 100% babyproof. Ik zag het al helemaal voor me: zijn schattige kleine knuistjes stevig rond het ultrazachte knuffeltje gevouwen. Het lapje liefdevol tegen zijn wangetje gedrukt. Smelt, smelt.

Even overwoog ik zelfs om er drie van te kopen. Want het leek me zó dramatisch voor mijn kind als hij zonder zijn allerliefste knuffeltje door het leven zou moeten. Maar aangezien die knuffeldoekdiertjes al wel genoeg kosten, hielden we het toch maar bij twee. We hebben nu eenmaal geen geldboompje in de tuin en een babyuitzet is sowieso al niet goedkoop.

En toen was hij daar, mijn allerliefste schatje van de wereld: onze zoon Daniël. Zo klein als hij was, maakte hij al meteen duidelijk dat hij een sterke eigen wil heeft: hij moest niets van het knuffeldoekje hebben. Hij gunde het konijnenkopje nog geen blik waardig. Ook de andere knuffels die hij van kraambezoek kreeg, interesseerden hem maar matig. Tja…

Maar toen gebeurde het. Daniël was amper één jaar oud. Hij kreeg de autospiegelknuffel te pakken – bedoeld om je kind in zijn achterwaarts gerichte autostoel in de gaten te kunnen houden. Geen idee hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, maar ineens had hij de spiegel (van plastic gelukkig) in zijn ene handje en de knuffel – bijna zo groot als hijzelf – in zijn andere handje.

Het was liefde op het eerste gezicht. Zonder spiegel was de autospiegelknuffel gewoon een … knuffel. Een egel in dit geval. Daniël kon nog niet veel zeggen en zei er ‘Haha’ tegen. En bleef dit zeggen. Dus werd de egel ‘Haha’ gedoopt. Grappig detail: later, toen hij de ‘g’ kon uitspreken, noemde hij Haha altijd ‘Haga’ als hij moest huilen. Enkel en alleen dan. Alsof hij Haha een minder gepaste naam vond in tijden van verdriet. Haha!

Egeltje Haha is inmiddels al zes jaar Daniëls steun en toeverlaat. Hij ging mee naar de crèche en later ook naar de kleuterschool. En uiteraard ’s avonds mee in bed. Daniël heeft nooit een speentje gewild – en geloof me, ik heb ze in alle vormen en maten aangeboden – en nooit op zijn duim gezogen. Iets UIT zijn duim zuigen, kan hij daarentegen prima nu hij zes is, maar dat terzijde.
Hij had genoeg aan egeltjes neus. Haha heeft dan ook al jaren geen neus meer. Volledig weggevreten. Haha’s buik is ontsierd door grote hechtingen. Zijn kleuren zijn hier en daar behoorlijk flets geworden. Maar de liefde is er niet minder om. Integendeel. Al heeft hij inmiddels een heel knuffelimperium, Haha is en blijft zijn grote liefde. Ware liefde is voor altijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s