In hemelsnaam

Het is een druilerige vrijdagochtend. We haasten ons – zoals gewoonlijk – om nog op tijd op school te komen. Terwijl zoonlief zijn schoenen aantrekt, werp ik nog snel een blik op Buienradar. Er komt een flinke regenzone aan. Even sta ik in dubio: gaan we met de auto?
Maar aangezien het nu nog maar wat spettert, pakken we toch de fiets.
Het is tenslotte maar een paar minuutjes fietsen.

Als we achterelkaar door het smalle tuinhekje laveren, zien we het:
er ligt een dode duif op de oprit. Zoonliefs gezicht betrekt. Hij is dol op duiven. Hij noemt ze ‘love you’s’. Geen idee waar hij dat heeft opgepikt, maar het toont wel aan dat hij een zwak voor deze vogels heeft.

Afgelopen zomer had een duif een van onze lindebomen uitgekozen om haar nest in te bouwen. Ze vloog op en af met zorgvuldig uitgekozen takjes. Voor zoonlief was het als een droom die uitkwam. Een duivennestje bij ons in de tuin! Hij fantaseerde dat er een eitje uit het nest zou vallen waar hij zich vervolgens om zou bekommeren. Het babyduifje dat uit het ei zou kruipen, zou hij ‘love you dove you’ noemen.
Zijn Engels ging er in elk geval met sprongen op vooruit.

Terug naar het duifje op de oprit.
“Het duifje is nu in de hemel,” zeg ik tegen mijn zoon.
Meteen kijkt hij naar de lucht en zwaait: “Hallo, love you!”
Hij werpt nog een laatste blik op het onfortuinlijke diertje op de grond en dan fietsen we verder. Het waait flink maar we hebben de wind in de rug gelukkig. Zoonlief zet het tempo er stevig in. Ik kan hem nauwelijks bijbenen. Plots gaat hij volop in de remmen. Op nat wegdek. Mijn hart staat even stil. In gedachten zie ik hem al over de kop vliegen. Maar wonder boven wonder slipt de fiets nauwelijks. Hij lijkt er zelf ook van onder de indruk.
“Love you heeft mij beschermd vanuit de hemel. Hij deed zijn vleugels om mij heen zodat ik rechtop bleef. Als je in de hemel bent, kun je alles,” legt hij me uit.

Allemaal goed en wel, maar ik wil toch nog wel even iets weten: “Waarom in hemelsnaam ging je zo ineens vol op de rem staan?” vraag ik zoonlief.
“O, ik wilde effe mijn remmen testen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s