Een piraat is er niets bij

“Ik wil niet naar de piraten,” fluistert mijn zoon (6) met een verontruste blik in zijn ogen.

We zijn een weekendje met vrienden naar Zeeland. Lekker uitwaaien aan de kust, heerlijk. Warm ingepakt met handschoenen, muts en sjaal is het goed toeven buiten. Onze kinderen vermaken zich uitstekend op het strand: ze zoeken naar schatten. Mijn zoon hoopt een prachtige parel te vinden in een schelp. Zijn vriendje een heuse piratenschat met zijn metaaldetector. Zalig om ze zo te zien genieten.

Helaas, de jongens hebben geen schat gevonden. Maar we kunnen ze wél een leuk alternatief bieden: een uitstapje naar het Arsenaal in Vlissingen. Hier kunnen ze niet alleen op piratenavontuur gaan, maar ook de mooiste vissen bewonderen in verschillende aquariums. Er mogen zelfs roggen worden geaaid! Die vissen, dat ziet zoonlief helemaal zitten. Hij is dol op dieren. Maar die piraten, die kunnen hem gestolen worden. Hij vindt het vooruitzicht – al dan niet echte – piraten te zien een beetje eng. Ik stel hem gerust. We kunnen ook alleen de vissen gaan bekijken als hij dat wil.

Dus togen we gezellig naar Vlissingen. Gelukkig komen we eerst langs de aquariums. Het piratenthema begint pas op de volgende verdieping. De jongens kijken hun ogen uit naar diverse tropische vissen, roggen, krabben en wat al niet meer. Mijn zoon is vooral gecharmeerd van een jonge zeekat, een soort inktvis, die hem door het glas lijkt aan te staren. Ook het aaien van de roggen valt in de smaak. En niet te vergeten het voedermoment van de vissen met uitleg door de dierenverzorger.

Maar dan is het toch tijd om verder te gaan. Op naar de volgende verdieping. En ja, daar staat in een grote vitrine een wassen beeld van kapitein Zwartbaard. En nog wat andere piratenpoppen. Mijn zoon wringt zenuwachtig in zijn handen en blijft dicht bij me in de buurt. De zaal waar een piratenfilm wordt vertoond, verlaten we al na 2 seconden. De muziek staat hard en beangstigt hem. Gelukkig staan er ook vitrinekasten met kanonskogels, een zwaard, een piratenschat en andere bezienswaardigheden die hem wel kunnen bekoren.

We eindigen ons bezoek bij de piratenspeeltuin. Zolang we niet aan een tafeltje vlak bij een piratenbeeld gaan zitten, is het goed. Zoonlief kan weer ontspannen. Als ze zich in de klimrekken en op de glijbanen hebben uitgeleefd, mogen ze een knuffeltje uit het winkeltje kiezen. Beide jongens willen heel graag zowel het blauwe als het rode papegaaitje. Maar ze moeten kiezen. Een zo’n pluche kost al twaalf en een halve euro, dat is meer dan genoeg. Ze zetten hun grootste lieve puppyogen op en hun alsjeblieeeeeft klinkt heel aandoenlijk, maar we houden voet bij stuk. Wij hebben tenslotte ook geen piratenschat gevonden. Uiteindelijk kiest zoonlief de rode papegaai en zijn vriendje de blauwe.

De volgende ochtend is mijn kleine schat al vroeg wakker. Hij mag nog even bij me liggen om de anderen niet wakker te maken. “Mama, ik wil nog eens naar de piraten,” deelt hij ineens mee. Ik val bijna van mijn stoel, ware het niet dat ik in bed lig. Nog voor ik van mijn verbazing ben bekomen, vervolgt hij: “Dan kies ik dan het blauwe papegaaitje.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s