Het grote nadeel van Instagram

Ik zit nu een aantal maanden op Instagram. En ik moet zeggen dat ik het ontzettend leuk, gezellig, inspirerend, grappig en ontroerend vind. De allerschattigste babysnoetjes komen voorbij, de mooiste natuurfoto’s, eerlijke verhalen, hilarische quotes, …
Ik geniet er echt van. En doe mijn best om ook een grappige en herkenbare account te bieden.

Maar, naast dat het nogal verslavend werkt, merk ik dat mijn ontdekking van Instagram nog één groot nadeel heeft: ik kijk voortaan door insta-ogen naar mijn zoon.

Neem nu zopas in de tuin. Zoonlief huppelt met een stok tussen zijn benen als een ridder op zijn paard naar zijn Playmobildraak. Om die vervolgens met zijn zwaard te verslaan. Ik zit op de schommel naar het tafereel te kijken en denk onmiddellijk: o, leuk voor op Insta!
Er borrelt ook al meteen een bijpassend tekstje naar boven.

Maarrrr… mijn smartphone ligt nog binnen! Net als ik een sprintje wil trekken, spreek ik mezelf streng toe. En besluit om gewoon te blijven zitten om te genieten van mijn zoon die zo heerlijk in zijn fantasie opgaat. Want hoe leuk het ook is om je geluksmomenten met de rest van de wereld te delen, het is nóg fijner om er eerst zelf volop van te genieten.

Het doet me denken aan een tip die ik jaren geleden eens las: koop op je vakantiebestemming een paar postkaarten van de mooiste bezienswaardigheden in de streek, in plaats van je halve vakantie door een fototoestel te beleven.
Nu kan ik natuurlijk geen postkaarten van mijn zoons avonturen kopen, maar de essentie van deze tip is me wel duidelijk.

Ik zal een gulden middenweg moeten zoeken. Hoe die balans eruit gaat zien, weet ik nog niet. Maar één ding staat vast: de weegschaal zal altijd naar de kant van mijn allerliefste zoon overslaan. Want hoeveel volgers die leuke posts ook mogen opleveren, ik volg nog altijd in de eerste plaats mijn hart.