verliefd – Mama's leukste

Doe mij daar ook maar een portie van

Yes, eindelijk is het zover! Zoonlief gaat vanaf vandaag weer hele dagen naar school. Eindelijk tijd om een hele rits achterstallige huishoudelijke klussen weg te werken. Dacht ik toch.

Vannacht sliep ik én laat én heel onrustig. Ook zoonlief leek er last van te hebben. Ik werd midden in de nacht wakker toen ik hem hoorde praten en vond hem rechtop in zijn bed. Tegen beter weten in heb ik de wekker dan maar zo laat mogelijk gezet om nog een paar extra minuten slaap te kunnen meepakken. Met als gevolg dat de ochtendrush vanmorgen nóg sneller moest verlopen dan normaal. Zoonlief was echter zo slaperig dat hij de eerste tien minuten geen hap door zijn keel kreeg. Daarna moest er nog speelgoed gezocht worden om mee naar school te nemen. Even vergeten dat dit nu met de coronatoestanden ineens wel mag. En dan heb ik het nog maar even niet over het aankleden, tandenpoetsen, enzovoort. Ik was inmiddels helemaal opgefokt door de we-komen-te-laat-stress.
Kortom: het was een ouderwetse ochtend zoals we die uit het precoronatijdperk kennen.

Of we nu nog net op tijd op school waren of net niet, weet ik eigenlijk niet. Bij aankomst gaan de kinderen – na het verplichte handen wassen – tegenwoordig rechtstreeks naar de klas. Ze blijven dus niet op de speelplaats hangen tot de bel gaat. Maar goed, er stond nog een leerkracht bij het poortje om de kids naar de toiletten door te sturen, dus het leek me nog wel binnen de marge.

Daar ging mijn kleine mannetje met zijn grote boekentas. Die voor het eerst sinds maanden weer eens gevuld was met zijn broodtrommel, drinkbussen, fruit- en koekendoos. Hij liep een beetje voorovergebogen als tegengewicht.
Pas om half vier zou ik hem weer komen ophalen. De dag leek zich heerlijk eindeloos lang voor me uit te strekken.

Maar ik voelde het al toen ik terugfietste en de adrenaline begon weg te zakken. Ik was moe. En niet een beetje moe door wat te weinig slaap, maar Moe met een hoofdletter. Het voelde alsof alle moeheid die zich de afgelopen weken, wat zeg ik, maanden heeft opgestapeld, vandaag ineens met alle geweld naar buiten wilde komen.

Thuisgekomen deed ik nog een dappere poging om aan mijn to-dolijst te beginnen – ik kon de natte was toch moeilijk in de wasmachine laten schimmelen. Maar als snel besefte ik dat het me niet ging lukken. Met mijn kleren nog aan ben ik boven op mijn dekbed gaan liggen, rolde mij erin op en hoopte dat ik in een diepe, verkwikkende slaap zou vallen. Wat helaas niet lukte, maar hé, ik had dan toch even wat rust gepakt.

Ik vroeg me ondertussen steeds ietwat bezorgd af hoe zoonlief deze lange dag zou doorkomen. Die arme schat zou wel heel moe zijn. Hij had vanmorgen ook helemaal geen zin om de hele dag naar school te moeten. En aangezien ook hij zijn normale uren slaap al een tijdje niet meer gekregen heeft, vreesde ik wel een beetje het ergste. Ik stelde me er alvast op in dat er een moe en humeurig mannetje uit de schoolpoort zou komen. Zo’n beetje zoals ik mij zelf voelde.

Toen was het tijd. Ik stond naast zijn fiets te wachten en zette me schrap. Daar kwam hij. Een en al vrolijkheid en energiek gezwaai naar een meisje uit zijn klas.
Euh, hè, wat?! Blijkt hij weer verliefd te zijn op A. En zij op hem. Ze zijn een koppel, vertelde hij me stralend.

Wat een timing. Social distancing is vandaag net opgeheven in de klas en dat hebben ze meteen maar bezegeld door de halve pauze te staan knuffelen. Ik heb hem toch maar even op het hart gedrukt om elkaar geen kusjes te geven. Maar stiekem ben ik wel een beetje jaloers op ze. Want verliefdheid geeft je vleugels. En tonnen energie.

Ik denk dat ik vanavond mijn echtgenoot maar eens diep in zijn ogen ga kijken. Heel diep.

Handig hoor, die handvaten

Gisteren was het de Dag van het Huwelijk. Eerlijkheidshalve had ik daar geen idee van. Ik las het gisteravond in een post van Power to the Mama’s op Instagram. Er stond een aantal handvaten bij om je te helpen je relatie te koesteren. Nu mijn echtgenoot en ik 11 jaar huwelijk plus een kind verder zijn, leek het mij niet verkeerd om deze tips eens nader te bekijken. Want laten we wel wezen, het cliché dat kinderen je relatie veranderen is niet voor niets een cliché. Ikzelf merk toch dat mijn prioriteiten en aandacht sinds de geboorte van onze – inmiddels zesjarige – zoon wel wat verschoven zijn. Naar mijn kind welteverstaan. En doordat je als moeder andere verwachtingen, of laten we zeggen, bijkomende verwachtingen van je partner hebt, wringt het wel eens.

Eén van de tips was het bekijken van foto’s uit je verkeringstijd. O ja, leuk! Zoonlief lag nog niet in bed maar echtgenoot en ik hadden er zo’n zin in dat we spontaan besloten met zijn drietjes de albums door te bladeren. Nou, of het ons als partners (nog) dichter bij elkaar heeft gebracht, weet ik niet. Maar we hebben wel ontzettend gelachen. Of eigenlijk vooral onze zoon. Om het fluffy kapsel van papa. Om mama met een kerstmuts op haar hoofd. Om papa met een driekwartbroek aan waardoor hij hele korte beentjes leek te hebben. Zoonlief giert het uit. En, o ieeeeuwwwwww, papa en mama die kussen.

Wij genoten met hem mee. Het was niet alleen grappig, maar ook heel fijn om onze beginjaren terug te zien. Onze verliefde blikken naar elkaar. Hoe we op bijna elke foto elkaars hand vasthouden. Goed om weer eens bij stil te staan en te beseffen dat we méér dan papa en mama zijn.

Dit gaan we zeker vaker doen! Het was ook al een eeuwigheid geleden. Zo voelde het toch. En zo zag het er op de foto’s ook uit, haha! We zijn inmiddels 14 jaar samen en in de loop van die jaartjes natuurlijk wel wat veranderd. Waar we toen nog smalle koppies en dito lijven hadden, zijn er bij ons inmiddels ook wat ‘handvaten’ gegroeid. Ach, meer om van te houden, zullen we maar zeggen.

Hartendief

Ik kan er inmiddels een boek over schrijven: het liefdesleven van mijn zoon. En dan te bedenken dat hij nog maar 6 jaar oud is.

Hij is in zijn jonge leventje al talloze keren verliefd geweest. Op de buurvrouw, op de juffen (twee tegelijk!) van het sportkampje, op een vriendin van mij, op verschillende meisjes uit zijn klas, … En met de kerstdagen was hij verliefd op tante Maria. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren. Ze keek geïnteresseerd naar de filmpjes die hij op mijn smartphone had gemaakt, ze gaf hem complimentjes over zijn haar. Hoe meer aandacht hij van mijn zus kreeg, hoe verliefder hij naar haar begon te kijken.

Met het kerstdiner wilde hij uiteraard naast haar zitten. En wat ik toen zag, ging mijn voorstellingsvermogen compleet te boven. Ze prikte een spruitje aan haar vork, hield die voor zoonliefs mond en … hij at ‘m op. Ik zat er met grote ogen naar te kijken. Spruitjes! Dat gaat haar geen tweede keer lukken, dacht ik. Maar ik had het mis. Hij keek haar diep in de ogen en liet zich in totaal maar liefs vijf spruiten voeren. Wie had dat nu gedacht. De liefde van een man gaat inderdaad door de maag. Ook als je zelf nog maar een spruit van 6 jaar bent.

Zijn amoureuze avonturen begonnen trouwens al op de kleuterschool. Onze kleine Don Juan had in de tweede kleuterklas al een ‘liefje’. Zo noemden ze elkaar dus echt, hè. Keischattig. Ook heeft hij onlangs zijn allereerste liefdesbrief gekregen. Ik smolt ter plaatse. Hij helaas niet. Hij vond de brief erg leuk, daar niet van, maar de liefde is helaas niet wederzijds (meer).

Nu vormt hij alweer een tijdje een ‘liefdeskoppel’ met M., een snoezig meisje uit zijn klas. Ik trof haar mama van de week aan de schoolpoort. “Wat zijn ze schattig samen, hè, zo verliefd!” riep ze lachend uit. Haar dochter had opgetogen verteld dat ze hadden gekust. Écht gekust. Op de mond. Maar ook dat ze hem bij het toilet had betrapt terwijl hij klasgenootje A. wilde kussen. Oeps! Toen ik hem er na schooltijd terloops naar vroeg, ontkende hij in alle toonaarden.

Gisteren kwam ik hem onder lunchtijd op school zijn antibioticum brengen. Hij was – zoals de dagen ervoor – apart aan een tafeltje gaan zitten. Toen ik op hem afliep, schoof er een meisje op de stoel naast hem. Ze zei niets, maar keek hem stralend aan. Zo bleef ze daar zitten, met een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Ze had duidelijk haar hart aan mijn zoon verloren. En ja hoor, bij thuiskomst vertelde zoonlief dat hij verliefd was op A, het stralende meisje. Maar M. mocht het niet weten. Want dat was zielig voor M.

Vanmorgen vroeg ik nog even naar de stand van zaken. Kwestie van geen aflevering te missen. Hij was niet meer verliefd, zei hij. Op niemand meer.
Ben benieuwd hoe lang dat zo blijft. Sturm der Liebe is hier niets bij. Zijn liefdesleven is zo wisselvallig als het weer. Dat belooft voor als hij 15, 16 jaar is. Ik hou mijn hart vast. Hij het zijne hopelijk ook nog een beetje.