Ik word wakker van gestommel in de slaapkamer van mijn 7-jarige zoon. Met één oog half open werp ik een blik op de wekker. Half zes. Kreun.
Ik hoor hoe zoonlief op zijn tenen naar papa sluipt en fluistert: “Mogen we al opstaan om mama’s verrassing klaar te maken?”
Ik glimlach in het donker, maar hou me wijselijk stil. Mijn echtgenoot mompelt iets over ‘midden in de nacht’ en stuurt hem terug naar zijn kamer. Tot mijn grote verbazing kruipt zoonlief zonder morren weer in bed en valt in slaap.
Anderhalf uur later doet hij een tweede poging. Ditmaal heeft hij meer succes. Hoewel nog niet helemaal van harte, hijst mijn echtgenoot zich al gapend overeind. Tot grote vreugde van onze ongeduldig op en neer wippende stuiterbal. Je zou bijna denken dat híj jarig is.
Ik mag nog lekker blijven slapen. Wat een cadeau! Niet dat dat gemakkelijk is als er om de vijf minuten “Nog niet komen!” naar boven wordt geroepen, maar dat neem ik graag voor lief.
Ik hoor een hoop gekletter van bestek en borden en andere geluiden die ik niet meteen kan thuisbrengen. Wat zijn ze daar beneden in vredesnaam allemaal aan het bekokstoven, vraag ik me steeds harder af. Als ik bijna uit elkaar barst van nieuwsgierigheid is het zover. Ik mag beneden komen.
Als ik de woonkamer binnenloop, springen mijn twee mannen achter de bank vandaan. “Gefeliciteerd!” roepen ze met uitgelaten gezichten. Ah, wat zijn ze toch lief.
De kamer is versierd met vlaggetjes en zoonlief heeft de grote tafel alvast gedekt voor de taart straks. Ik krijg een prachtige tekening in mijn handen gedrukt en mag ze dan naar de keuken volgen.
Er staat een verrassingsontbijtje voor me klaar: een kommetje met daarin 1 kiwi. In stukjes.
“Heb ik helemaal zelf klaargemaakt. Voor jou, mama,” zegt mijn zoontje met een grote glimlach. Ach, de schat. Ik kijk naar zijn lieve, stralende gezichtje en geef hem een dikke knuffel.
“Hmmm, heerlijk. Ik proef de liefde waarmee je het hebt bereid,” zeg ik tegen hem. Hij glundert van trots. Maar omdat je van de liefde – en 1 kiwi – niet kunt leven, maak ik zelf nog een kom havermoutpap.
Daarna is het tijd om de cadeautjes uit te pakken. Gisteren hebben mijn schoonouders al twee mooie theemokken, een lieve kaart en centjes om zelf iets uit te zoeken gebracht. In de tuin, want binnenkomen kan niet meer met deze vreselijke coronatoestanden.
Het is raar om jarig te zijn in coronatijd. Maar met mijn twee mannen aan mijn zijde maak ik er gewoon toch een feestje van. Ik krijg ladingen lieve berichtjes en telefoontjes van vrienden en familie, er wordt een cadeautje van mijn zusje bezorgd, we doen gezelschapsspelletjes en sluiten de dag af met een heus pannenkoekenfeest. Ik voel me door al die verwennerij eerder een paar jaar jonger dan het daadwerkelijke jaartje ouder.
Wel voel ik me een jaartje wijzer. Want inmiddels heb ik maar al te goed begrepen dat je moet genieten van de kleine dingen. Van wat je wél mag en kan. En dus besluit ik om niet te denken aan het bezoek dat niet mag komen, maar me te richten op mijn twee lieve mannen die mij samen een onvergetelijke verjaardag hebben proberen te bezorgen. Waarvoor ik ze innig dankbaar ben.
Dus bij deze niet alleen voor mezelf, maar ook voor hen: hiep hiep … hoera!
Mama's leukste 