De eerste keer kon ik mijn oren bijna niet geloven. Hoe kun je dáár nu aan denken als je ziek bent? Maar mijn echtgenoot had er toch echt heel veel zin in.
“Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb altijd vieze goesting als ik ziek ben,” was zijn uitleg.
Nu woon ik gelukkig al lang genoeg in België om te weten dat vieze goesting Vlaams is voor trek in iets ongezonds. Of in iets wat ongepast is. Maar wees gerust, het gaat hier over eten.
Mijn man heeft de – in mijn ogen – ietwat merkwaardige eigenschap om naar een vieze, vette hap te verlangen als hij een paar dagen ziek is. Ik zal nooit die keer vergeten dat we met onze buren hadden afgesproken om hen te vergezellen naar de eetdag van de plaatselijke atletiekvereniging. Manlief ging niet mee omdat hij ziek was. Ik reed daarom met de buren mee. Terwijl ik gezellig met mijn buurvrouw in het afgehuurde zaaltje zat te keuvelen, stuurde mijn echtgenoot mij een sms’je: of we op de terugweg friet konden meebrengen.
Tja, probeer dat maar eens uit te leggen.
En nu ligt mijn zoontje al een paar dagen onder een dekentje op de bank met een fikse buikgriep. Hij moet regelmatig overgeven, heeft geen eetlust en krijgt zelfs koorts. Die arme schat is zo ziek als een hond. Ik geef hem regelmatig een slokje water, maar zelfs dat houdt hij de eerste twee dagen nauwelijks binnen. En hij is al zo mager. Je kunt letterlijk zijn ribben tellen.
Zegt hij ineens: “Mama, mag ik macaroni met kaas?”
Maar echt, hè. Die wilde per se macaroni met kaas. Ik stond perplex. Hoe kun je dáár nu zin in hebben als je buikgriep hebt.
Ik herinner me twee keer dat ik zelf door de buikgriep geveld was. Hoe ik op handen en knieën naar de wc kroop, omdat ik niet op mijn benen kon staan, zo ziek. En dan die keer dat mijn echtgenoot en ik beide een emmer naast het bed hadden staan en zo’n beetje synchroon aan het overgeven waren. Nou, ik kan je wel vertellen: een vette hap was toen wel het allerlaatste waar ik aan dacht. Zelfs iets gezonds als een appel kreeg ik niet binnen.
Wat me weer terugbrengt bij de macaroni met kaas. Manlief is de ingrediënten gaan kopen en ik heb diezelfde avond nog een grote pan macaroni klaargemaakt. Al lang blij dat zoonlief ergens zin in had. En ongelofelijk, maar waar: hij heeft ervan gesmuld. Ik moest zelfs nog een keer opscheppen.
Zo zie je maar weer: de vieze goesting valt niet ver van de boom.
Mama's leukste 